Η ιστορία του Όσκαρ

​Η Γνωριμία- Ο Όσκαρ δεν με διάλεξε σε ένα καταφύγιο, ούτε τον βρήκα σε κάποια αγγελία. Με "διάλεξε" ένα βροχερό βράδυ του Νοέμβρη στον Λυκαβηττό. Ήταν μια μικρή, βρεγμένη μπάλα που έβγαζε τις πιο δυνατές φωνές που είχα ακούσει ποτέ. Μόλις τον πλησίασα, αντί να τρέξει να κρυφτεί, ήρθε και τρίφτηκε στα παπούτσια μου. Εκείνη τη στιγμή, το "θα τον πάρω για ένα βράδυ να στεγνώσει" έγινε "θα μείνουμε μαζί για πάντα".

Η Ζωή Μαζί- ​Ο Όσκαρ είχε ένα μικρό σημάδι στο μάτι του, μια γρατζουνιά και μια απίστευτη αυτοπεποίθηση, γι' αυτό τον βγάλαμε "Πειρατή" κι από τότε του κόλλησε! Τις πρώτες μέρες στο σπίτι, το αγαπημένο του μέρος ήταν πίσω από τις κουρτίνες. Σιγά σιγά ξεθάρρεψε και σήμερα, είναι ο απόλυτος άρχοντας του καναπέ. Κάθε πρωί στις 07:00 ακριβώς, αν δεν έχω σηκωθεί να του βάλω τροφή, βάζει σε εφαρμογή το σχέδιο: δεν νιαουρίζει, απλώς έρχεται κάθεται πάνω μου και με κοιτάζει έντονα μέχρι να νιώσω το "βλέμμα" του και να ξυπνήσω. Τι να το κάνω το ρολόι, έχω τον Όσκαρ!
​Ο Όσκαρ μου έμαθε ότι οι καλύτερες σχέσεις έρχονται εκεί που δεν τις περιμένεις. Μπορεί να μην έχει "χαρτιά" ράτσας, αλλά έχει την πιο χρυσή καρδιά (και το πιο δυνατό γουργουρητό) στον κόσμο! Είναι το φιλαράκι μου!